Het sprookje van onderwijs en opvang in het IKC

Tijdens een zondagse wandeling in een natgeregend Goois bos zagen wij plots in één van de kale boomtoppen een kabouter, heel relaxed op zijn schommeltje. Echt zo’n Rien Poortvliet mannetje, in je fantasie zie je ze bijna tot leven komen.
Waar je geen fantasie voor nodig hebt, en wat meer en meer tot leven komt is de ontwikkeling van kindcentra. Ze ploppen, om in sprookjessferen te blijven, als paddenstoelen uit de grond. In diverse kleuren en vormen. Afgelopen vrijdag bezochten we er eentje in Harlingen, tijdens de IKC-dag op locatie, georganiseerd door de PO-Raad. Mooi te ervaren hoe de deelnemers die allemaal op hun eigen manier aan de samenwerking tussen onderwijs en kinderopvang werken, bergen ervaring en verhalen meebrengen. En die onderling uitwisselen, wat zo leerzaam en inspirerend is. Uit de verhalen blijkt dat iedere samenwerking uniek is. Dat de thema’s waaraan gewerkt wordt heel verschillend zijn, net zo verschillend als hoe gemeentes met hun bevoegdheden omgaan. Enthousiaste verhalen van mensen die een opleiding tot IKC-directeur volgen zijn er ook, ook hoorde ik verhalen over pedagogisch medewerkers die ook als onderwijsassistent werken. En over ouders die aangeven zo blij te zijn met een IKC. Het mag duidelijk zijn dat de IKC- ontwikkeling leeft! Toch is er in dit verhaal ook een boze heks. De Ministeries. Of eigenlijk De Politiek, die bepaalt immers wat de ministeries uitvoeren. De roep om versoepeling van de wet-en regelgeving, denk aan bijvoorbeeld de inzet van personeel of het samenvoegen van 3 en 4-jarigen is op iedere bijeenkomst weer hoorbaar. 

Ik denk dat het een kwestie van tijd is, kan gewoon niet anders, dat de politiek reageert en de boze heks verandert in een lieve en vooral behulpzame fee die helpt om het kindcentra makkelijker te maken. 
En tot die tijd zoeken we zelf oplossingen, bouwen we verder aan de toekomst en hoop ik dat u, net als tijdens deze IKC-dag gebeurde, uw kennis, ervaring, trots en enthousiasme met anderen deelt. Want juist voor kinderen is het zo belangrijk dat het verhaal van de samenwerking tussen onderwijs en opvang eindigt met…..en ze leefden nog lang en gelukkig.

Job van Velsen