#Doeslief

Er waren afgelopen week wat peilingen gehouden onder leidinggevenden onderwijs en kinderopvang. De vraag was, kort samengevat, " hoe verloopt, na de lock down, de afstemming tussen onderwijs en opvang in de aanloop naar de heropening van de scholen?" Op één punt gaven beide peilingen eenzelfde uitslag: In kindcentra verloopt de onderlinge afstemming veelal wél goed in tijden van Corona. En wordt de samenwerking juist als grote winst gezien. Maar verder lijkt het erop, althans als je afgaat op wat media ons doen geloven, dat de samenwerking tussen opvang en onderwijs richting heropening van de scholen en BSO’s, bedroevend slecht zou zijn. Vooral een aantal uitlatingen van Felix Rottenberg, voorzitter BK in OP1, over een neefje, onderwijs, en een nichtje, kinderopvang die elkaar niet aardig vinden, vonden gretig hun weg richting pers. Een krantenkop als  ‘PO-Raad woedend op Felix Rottenberg’, spreekt wat dat betreft boekdelen. Jammer vind ik dat omdat het zo belangrijk is dat 'we' elkaar weten te vinden, ook in tijden dat het allemaal wat anders loopt dan we gewend zijn. 
Deze bijzondere tijd maakt immers eens te meer duidelijk dat onderwijs en opvang elkaar ongelooflijk hard nodig hebben. En elkaar juist kunnen versterken. Elkaar ondersteunen bij het bieden van noodopvang en alternatieve lesprogramma's. Bij het maken van roosters of bij het delen van ruimtes zodat ouders en kinderen zich niet onnodig hoeven te verplaatsen. Onderwijs kan in 2020 niet meer los gezien worden van opvang en vice versa. Dat vraagt van ieder een mindset, ook van de landelijke overheid. Zij zouden het gelijkwaardiger karakter en het belang van samenwerking tussen opvang en onderwijs, in het belang van kinderen en ouders, absoluut duidelijker, en vaker, uit mogen dragen. De tijd van 'we kunnen het wel alleen' is echt niet meer van deze tijd. Zorg goed voor elkaar en Samen lossen we het op zijn veelgehoorde slogans deze dagen. Onderwijs en opvang zouden voorop moeten lopen in het in praktijk brengen van deze slogans en daar het voorbeeld in kunnen geven. Omdat, zoals Janneke Oosterman, directrice van een IKC in Zaandam dat in OP1 zo mooi verwoordde, “we één belangrijk ding gemeen hebben en dat zijn de kinderen. En die staan toch centraal?"  Dank Janneke, voor die constructieve woorden. 

Job van Velsen